شكايت نزد مؤمن و غير مؤمن امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « هر مؤمنى كه مشكل و ناراحتى خود را به نزد كافر يا كسى كه مخالف دين اوست ببرد گويى از خداوند عز و جل به نزد دشمنى از دشمنانش شكايت برده و هر شخص مؤمنى كه از ناراحتى خود شكايت به نزد مؤمنى همانند خود برد مانند آن است كه شكوه‌ى خود نزد خداوند عز و جل برده است » و نيز به يكى از اصحاب فرمود : اى حسن ! اگر بلا و مصيبت يا ناملايماتى بر تو نازل گشت هرگز به نزد كسى كه از مخالفان آيين تو هستند شكايت مبر ، اما مىتوانى مشكل خود را با برخى از برادران و هم‌كيشانت در ميان گذارى . در اين صورت تو هيچ‌يك از آن چهار خصوصيت و ويژگى را از دست نداده‌اى كه آنها عبارتند از كفايت ، يارى رساندن از طريق جاه و مقام ، استجابت درخواست و مشورت و رايزنى » از امام صادق عليه السّلام نقل است كه : « هركس شكايت نزد مؤمنى برد گويى شكايت به نزد خدا برده است و هركس به نزد مخالف دين شكايت كند گويى از خداوند عز و جل شكايت نموده است » . در جايى ديگر مىفرمايد : هركس به برادر مؤمنش شكايت كند گويى در نزد خدا شكايت كرده است و هركس به غير از برادر مؤمن خود شكوه برد مانند آن است كه از خدا شكايت نموده است راوى مىگويد منظور امام صادق عليه السّلام از برادر ، برادر دينى اوست . كراهت جابه‌جايى بيمار از امام صادق عليه السّلام است كه : « راه رفتن بيمار ، باعث عود و بازگشت بيمارى مىشود . پدرم حضرت باقر عليه السّلام [ كه درود خدا بر ايشان باد ] بيمار را در جايگاه خود وضو مىدادند و مىفرمود كه حركت دادن و جابه‌جايى مريض موجب بازگشت بيمارى و شدت وخامت آن مىشود .